خبرگزاری آریا - رئیس جمهور با بیان اینکه ایران هیچ گاه آغازگر جنگ نبوده، و همواره پایبندی خود را به میز مذاکره نشان داده است، گفت: جنگ بر ما تحمیل شد. اما ما ثابت کردیم که برای دفاع از خود، از جنگ نمیترسیم و برای صلح، از مذاکره نمی گریزیم و تا پای جان برای دفاع از ایران عزیز ایستاده ایم.
«مسعود پزشکیان» امروز چهارشنبه -یکم مهرماه 1405- در هشتاد ویکمین نشست مجمع عمومی سازمان ملل متحد اظهار کرد: دیروز رئیسجمهور آمریکا اعلام کرد که ایران تروریست است، ما قربانی تروریسم هستیم، من از ایرانی میآیم که رهبرمان را بدون هیچ دلیل و برهان قانونی ترور کردند، من از ایرانی میآیم که مدرسهای را بمباران کردند، کودکان میناب را ببینید، کودکانی که بمباران و کشته شدند، اسرائیل و آمریکا با سلاحهای خود کودکان ما را شهید کردند، کودکان ما هیچ گناهی مرتکب نشده بودند.
وی افزود: لامرد شهر کوچکی در ایران است، کودکان ما در یک سالن ورزشی مشغول ورزش کردن بودند، آمریکا این ورزشگاه را با بمبهای خوشهای که به چند هزار تکه تقسیم میشد، بمباران کرد. آنها دانشمندان، مردم، زنان و کودکان ما را شهید کردند. تروریستها و تربیتکنندگان تروریسم به ما برچسب تروریست میزنند، ما فقط از خودمان دفاع کردیم، تروریسم نیستیم.
رئیسجمهور با اشاره به آماج حملات ناجوانمردانه دشمن، اظهار داشت: آمریکا و اسرائیل با آخرین تجهیزات کشورمان را مورد تهاجم قرار داردند اما مردم ما با قدرت از کشورشان دفاع کردند، آنها ما را مورد حمله قرار دادند اما ما در مقابل آنان سرخم نکردیم، به حملات آنها پاسخ دادیم اما ما مردم را مورد حمله قرار ندادیم.
پزشکیان ادامه داد: مدرسه، بیمارستان، مراکز علمی، پلها و زیرساختهای ما را مورد حمله قرار دادند که خلاف قوانین بینالمللی بود.
وی تصریح کرد: اکنون زمان آن است که به جای قمار بر روی توهمات دیگران، عقلانیت خود را بیازمایید. ایران هیچ گاه آغازگر جنگ نبوده، و همواره پایبندی خود را به میز مذاکره نشان داده است. جنگ بر ما تحمیل شد. اما ما ثابت کردیم که برای دفاع از خود، از جنگ نمیترسیم و برای صلح، از مذاکره نمی گریزیم و تا پای جان برای دفاع از ایران عزیز ایستاده ایم.
مشروح سخنان رئیس جمهور در مجمع عمومی سازمان ملل متحد به شرح زیر است:
خانم ها و آقایان!
موضوع این اجلاس بازسازی اعتماد است. اعتماد، با سخن ساخته نمی شود، بلکه نیازمند پرهیز از معیارهای دوگانه است؛ بمب اتم و دیگر سلاح های کشتار جمعیِ این منطقه در دست رژیم اسرائیل است؛ اما بازرسی ها از ایران درخواست می شود! اسرائیل 70 هزار نفر را در غزه قتل عام کرد، اما ایران در پشت میز مذاکره بمباران شد! اسرائیل بمب اتم دارد، عضو ان.پی.تی نیست، در تمام عمر ننگینش یک بازرس به سرزمینهای اشغالی راه نداده، اما میلیاردها دلار سلاح رایگان پاداش می گیرد و مصونیت دارد که هر پایتختی را که خواست بمباران کند!
تکرار می کنم؛ بمب اتم در اسرائیل است، اما بازرسها در ایران! اسرائیل میکشد، ولی ایران تحریم می شود! تراژدی اینجا است که به هر کس بگویید خنده اش می گیرد؛ تحریم فقرا و مردم بیگناه را نشانه می گیرد؛ مردم را قربانی نیت های شوم خود می کند.
اگر در پی عدالت هستیم، دوست و رقیب باید با یک معیار سنجیده شوند و حقوق بشر، ابزار رقابت ژئوپلتیک نشود. ایران، امتیازی ویژه نمیخواهد، حقوق برابر میخواهد و مسئولیت آن را نیز میپذیرد.
ایران، در تاریخ طولانی خود یک حقیقت را به روشنی آموخته است؛ جهان، بدون داشتن قدرت خطرناک است؛ اما جهانی که فقط زبان قدرت را بفهمد، امنیت پایدار نخواهد داشت. اگر اعتماد میان ملت ها از بین برود، حتی قدرتمندترین ارتش ها نیز قادر به ایجاد امنیت پایدار نخواهند بود.
اگر حقوق بینالملل فقط زمانی اجرا شود که با منافع قدرتمندان سازگار باشد، کشورهای بیشتری به این نتیجه خواهند رسید که برای تامین امنیت خود تنها بر قدرت خویش تکیه کنند و این آغاز جهانی خطرناک تر برای همه ما خواهد بود.
نباید اجازه دهیم که قرن بیست و یکم، به دوران بازگشت به سیاست زورمدارانه و حکومت زورمداران تبدیل شود؛ نباید جهانی بسازیم که در آن قدرت نظامی جای مشروعیت، تحریم جای دیپلماسی، ترور جای سیاست و جنگ جای گفتگو را بگیرد.
ایران قدرت خود را حفظ میکند، ما جهان را نه به جنگی دیگر، بلکه به صلح و عدالت فرا میخوانیم؛ نه از سر ضعف، بلکه از سر اعتماد به قدرت خود و فهم این حقیقت که هیچکس در این منطقه به تنهایی امنیت نخواهد داشت؛ یا امنیت را با یکدیگر خواهیم ساخت، یا ناامنی را با یکدیگر تحمل خواهیم کرد.
ما به ساختن آیندهای میاندیشیم که در آن امنیت، عدالت و کرامت انسانی، حقوقی سلب ناشدنی و مشترک، برای همه ملتها باشد؛ آیندهای که در آن هیچ ملتی به حاشیه رانده نشود، هیچ صدایی در هیاهوی قدرت گم نشود و هیچ قدرتی حق نداشته باشد آینده دیگران را به جای آنان رقم زند.
نظمی که شایسته نام بین المللی باشد باید بر پایه برابری ملتها، عدالت، انصاف و اراده مشترک بشریت استوار شود؛ زیرا صلحی که برای همه نباشد، صلح نیست و عدالتی که شامل همه نشود، عدالت نیست.