خبرگزاری آریا - یک راه سالها همانجا ماند در خیابان امام خمینی(ره)، جایی که قرار بود یادگار امام(ره) از آن عبور کند و به میدان فتح برسد. بعد از سالها توقف، شهریور 1401 دوباره کار آغاز شد و حالا 2.5 کیلومتر دیگر از این مسیر باز شده؛ ادامه راهی که مدتها منتظر دوباره ساختهشدن بود.
به گزارش خبرگزاری آریا ، بعضی مسیرها برای مردم فقط چند خط روی نقشه نیستند. بخشی از زندگی روزمرهاند؛ راههایی که صبحها آدمها را به محل کار میرسانند، عصرها آنها را به خانه برمیگردانند و گاهی آنقدر با رفتوآمد هر روزه گره میخورند که دیگر کمتر کسی به این فکر میکند خود این مسیرها چه داستانی پشت سر گذاشتهاند.
بزرگراه یادگار امام(ره) برای خیلی از تهرانیها یکی از همین مسیرهاست. بزرگراهی که سالهاست از شمال و غرب تهران عبور میکند و حالا یک قطعه تازه از آن، خیابان امام خمینی(ره) را به میدان فتح وصل کرده است اما پشت همین چند کیلومتر مسیر، داستانی نزدیک به سه دهه قرار دارد. داستان بزرگراهی که آرامآرام ساخته شد، یکجا از حرکت ایستاد و سالها بعد دوباره راه افتاد.
روایتی که از دهه 70 آغاز شد
ماجرای یادگار امام(ره) به دهه 1370 برمیگردد. سالهایی که ساخت این بزرگراه از غرب تهران شروع شد و قطعات مختلف آن یکی پس از دیگری شکل گرفتند. در دهه 80 مسیر به سمت شمال ادامه پیدا کرد و در سالهای بعد بخشهایی از آن تا محدوده سعادتآباد، سئول و بزرگراه شهید چمران به بهرهبرداری رسید. سال 1390 هم پل تقاطع یادگار امام(ره) با خیابان دامپزشکی به این مسیر اضافه شد و بزرگراه آرامآرام جای خودش را در رفتوآمد روزانه مردم پیدا کرد.
سال 1391 بخش حدفاصل خیابان آزادی تا خیابان امام خمینی(ره) به بهرهبرداری رسید و چند سال بعد، در سال 1395، رمپ و لوپ تقاطع یادگار امام با خیابان امام خمینی هم تکمیل شد. انگار مسیر تا اینجا آرامآرام پیش آمده بود تا خودش را به جنوب برساند اما درست از همین نقطه، راه سختتر شد.
قرار بود بزرگراه باز هم جلو برود، این بار به سمت میدان فتح اما در مسیرش پادگان جی، خانهها و املاک مختلف، سولههای آموزش و پرورش و تأسیسات شهری قرار داشتند. همین موانع باعث شد پروژه بعد از سال 1391 متوقف شود.
به گفته مهدی صداقتی، مدیرعامل سازمان مهندسی و عمران شهرداری تهران، حتی در مقطعی کارگاه پروژه جمعآوری شد.
مهدی چمران هم از سالهایی گفته که بخشی از شمعها و ستونهای اجراشده بریده و دو پورت پروژه با خاک مسدود شدند.
و این یعنی مسیری که قرار بود ادامه پیدا کند برای مدتی طولانی همانجا ماند. درست جایی که مردم هر روز از کنارش عبور میکردند و شاید برای خیلیها، ناتمام ماندنش کمکم به بخشی از تصویر همیشگی آن محدوده تبدیل شده بود.
بازگشت پروژه پس از سالها توقف
بعد از سالها، شهریور 1401 دوباره صدای کارگاه در این بخش از یادگار امام شنیده شد. پروژه از سر گرفته شد تا این قطعه قدیمی از بنبست بیرون بیاید و راهش را به سمت میدان فتح ادامه دهد.
نقشه مسیر مشخص بود. از انتهای موجود بزرگراه در محدوده خیابان امام خمینی(ره) آغاز شود، در تراز منفی یک از شمال میدان جی عبور کند، وارد محدوده پادگان سابق جی شود، از زیر بلوار استاد معین بگذرد و در غرب میدان فتح دوباره به سطح زمین برسد و به بزرگراه فتح متصل شود.
اما برای رسیدن به این نقطه، فقط ساختن یک مسیر کافی نبود. اول باید خود مسیر را برای ساختن آماده میکردند. زمینهایی که در راه بودند، تأسیساتی که سالها در زیر و روی زمین قرار داشتند و موانعی که هر کدام بخشی از این راه را گرفته بودند، باید یکییکی کنار میرفتند.
در محدوده پادگان جی، بخشهای شرقی و غربی پادگان در مجموع حدود 106 هزار مترمربع از اراضی مسیر را دربر میگرفتند. در کنار آن، 11 سوله وزارت آموزش و پرورش با مساحتی حدود 18 هزار و 800 مترمربع و 27 پلاک شامل 90 واحد مسکونی نیز در محدوده پروژه قرار داشتند.
اما زیر این زمینها هم داستان دیگری جریان داشت. کانال آبهای سطحی قلقلی، کانال برق قورخانه، نهر فیروزآبادی و خطوط انتقال آب و گاز در مسیر بودند و باید برای ادامه کار تعیین تکلیف میشدند.
برای مردم شاید این بخش از ماجرا دیده نمیشد. آنها بیشتر ماشینآلات، خاک و بعدتر سازههای تازه را میدیدند اما پشت صحنه، زمینها باید آزاد میشدند و تأسیسات باید جابهجا یا رفع مانع میشدند. تازه بعد از آن بود که امکان ساخت مسیر اصلی فراهم میشد.
پروژه قرار نبود در زمینی خالی ساخته شود. قرار بود از دل بخشی از شهر عبور کند که سالها زندگی در آن جریان داشت. خانههایی که آدمها در آنها زندگی میکردند، سولههایی که سالها سرپا بودند و تأسیساتی که باید بدون برهم زدن زندگی شهر، از مسیر کنار میرفتند.
بعد از پشت سر گذاشتن این موانع، عملیات عمرانی با حجم زیادی ادامه پیدا کرد. حدود 500 هزار مترمکعب خاک از محدوده پروژه خارج شد و برای اجرای سازهها حدود 700 حلقه شمع در زمین قرار گرفت. نزدیک به 59 هزار مترمکعب بتن و حدود 10 هزار تن آرماتور هم در ساخت مسیر به کار رفت.
بخش زیادی از این کارها زیر زمین انجام شد، جایی دور از چشم مردم. برای همین شاید آنچه امروز از این مسیر دیده میشود تنها بخش کوچکی از کاری باشد که برای ساختنش انجام شده است. پشت یک مسیر تازه و چند دقیقه رانندگی راحتتر، ماهها حفاری، خاکبرداری، شمعگذاری و بتنریزی قرار دارد.
2.5 کیلومتر مسیر تازه پس از سالها انتظار
حالا نتیجه این سالها و این عملیات، 2.5 کیلومتر مسیر تازه است. مسیری که خیابان امام خمینی(ره) را به بزرگراه فتح وصل میکند. حدود 550 متر آن مسقف است و ادامه مسیر به شکل زیرگذر روباز پیش میرود.
در کنار آن، یک دسترسی 450 متری از شرق یادگار امام به سمت شمال بزرگراه آیتالله سعیدی و میدان آزادی ساخته شده و یک لوپ 150 متری هم خیابان امام خمینی را به زیرگذر یادگار امام متصل میکند.
قرار است این مسیرها بخشی از ترافیک عبوری را از معابر محلی جدا کنند تا خودروهایی که فقط میخواهند از این محدوده عبور کنند، بتوانند راه خودشان را ادامه دهند و کمتر وارد خیابان امام خمینی و محدوده میدان جی شوند.
برای ساخت این مسیر فقط بتن و آسفالت هزینه نشد. مجموع هزینه اجرای شاخه غربی یادگار امام(ره) و رفع موانع و معارضین آن حدود 20 همت اعلام شده است. عددی که شاید بیشتر از هر چیز، سختی راهی را نشان دهد که پیش از ساخت خود بزرگراه باید طی میشد.
یک گره قدیمی باز شد اما مسیر ادامه دارد
در 29 شهریور 1405، دسترسی شمال به غرب بزرگراه یادگار امام(ره)، حدفاصل خیابان امام خمینی(ره) تا میدان فتح به روی شهروندان باز شد.
شاید برای رانندهای که امروز وارد این مسیر میشود، همه چیز ساده به نظر برسد. چند دقیقه رانندگی، یک زیرگذر و راهی که حالا باز است. شاید حتی خیلیها ندانند همین مسیری که امروز بهراحتی از آن عبور میکنند، سالها در همان حوالی منتظر مانده بود.
در همین هفته، دسترسی خیابان دستغیب به خیابان نوری نیارکی هم گشایش پیدا کرده است. از طرف دیگر، عملیات تکمیل مسیر غرب به شمال یادگار امام در محدوده میدان فتح تا خیابان امام خمینی ادامه دارد. پس این افتتاح، پایان قصه یادگار امام نیست فقط یک گره قدیمی باز شده و مسیر یک قدم دیگر جلو رفته است.
در ادامه طرحهای پیشبینیشده با تکمیل بزرگراه شهید بروجردی و اجرای ادامه بلوار بهار و تقاطعهای فتح و زرند، مسیر یادگار امام(ره) قرار است به بزرگراه آزادگان و در ادامه به آزادراه تهران ـ ساوه متصل شود یعنی راهی که امروز به میدان فتح رسیده هنوز قرار است جلوتر برود و بخشهای بیشتری از غرب و جنوبغرب تهران را به هم نزدیک کند.
شاید حالا بعد از همه این سالها بتوان به این مسیر جور دیگری نگاه کرد. یادگار امام از دهه 1370 شروع شد، سالها قطعهقطعه جلو آمد، در سال 1391 به خیابان امام خمینی رسید و همانجا ایستاد. بعد، شهریور 1401 دوباره شروع شد و امسال پس از چهارسال، یک قطعه دیگر از راهش تا میدان فتح باز شد.
برای مردم، شاید همه این سالها در نهایت به همین خلاصه شود که امروز راهی دارند که دیروز نداشتند مسیری که میتواند بخشی از رفتوآمد روزانهشان را آسانتر کند اما پشت این راه تازه، سالها انتظار و تلاش خوابیده است.
حالا خودروها از روی مسیری میگذرند که خودش سالها منتظر عبور آنها بود و شاید همین، سادهترین روایت از یادگار امام باشد. راهی که برای رسیدن به مقصد، خودش هم راهی طولانی را طی کرد.
انتهای پیام/