خبرگزاری آریا - پرزلی گربر، فرزند سوپرمدل مشهور آمریکایی، در 27 سالگی درگذشت؛ حادثه‌ای که جزئیات آن همچنان در دست بررسی مقام‌های محلی قرار دارد.
این مادر سیندی کرافورد، سوپرمدل مشهور آمریکایی است و پسرش پرزلی گربر روز 20 سپتامبر 2026 در 27 سالگی درگذشت. پرزلی فرزند سیندی کرافورد و رندی گربر و برادر بزرگ تر کایا گربر بود. خانواده پس از مرگ او در بیانیه ای کوتاه فقط خواستند در این دوران بسیار دردناک، حریم خصوصی شان رعایت شود.
آخرین خبر از مرگ پسر سیندی کرافورد
بر اساس اعلام رسمی پزشکی قانونی لس آنجلس، کالبدشکافی پرزلی انجام شده اما علت و نحوه مرگ هنوز مشخص نشده است و برای اعلام نتیجه، آزمایش ها و بررسی های بیشتری لازم است؛ روندی که ممکن است چند ماه طول بکشد. پلیس سانتا مونیکا نیز مرگ را در دست بررسی دارد و تاکنون نشانه ای از دخالت فرد دیگری گزارش نکرده است. گزارش تازه 25 سپتامبر حاکی است پیکر پرزلی سوزانده شده و خاکستر او نزد والدینش نگهداری خواهد شد.
پرزلی گربر فقط «پسر سیندی کرافورد» نبود
پرزلی مانند مادر و خواهرش وارد دنیای مدلینگ شد و برای برندهای بزرگی از جمله کلوین کلاین و دولچه اند گابانا کار کرد. او حتی در سال 2018 همراه مادرش در تبلیغ پپسی برای سوپربول ظاهر شد. اما بخش دیگری از زندگی او در سال های اخیر بیشتر دیده می شد. پرزلی به صورت عمومی درباره مشکلات سلامت روان و مصرف مواد صحبت کرده بود و در سال 2025 مجموعه ای با عنوان دوشنبه های سلامت روان راه انداخت تا درباره موضوعاتی حرف بزند که به گفته خودش بسیاری از مردم پنهان می کنند. او پیش تر نیز گفته بود اگر تجربه هایش بتواند حتی به یک نفر کمک کند از شرایطی که خودش زمانی در آن قرار داشته بیرون بیاید، برایش ارزشمند است.
حالا پس از مرگ او، یک بخش دیگر این تراژدی کمتر دیده می شود: خانواده ای که باید زندگی بعد از فقدان یک فرزند و یک برادر را یاد بگیرد.
مرگ فرزند می تواند ساختار روانی خانواده را تکان دهد
دکتر مریم سامانی، روانشناس بالینی، استاد دانشگاه و متخصص حوزه آسیب های روانی و تروما، در تحلیل روانشناختی چنین فقدانی می گوید مرگ فرزند می تواند یکی از پیچیده ترین تجربه های سوگ برای والدین باشد؛ زیرا با تصویری که بسیاری از انسان ها از ترتیب طبیعی زندگی دارند در تضاد است.
در روزها و هفته های نخست، خانواده ممکن است میان ناباوری، خشم، اندوه، احساس گناه و جست وجوی مداوم برای پاسخ به سوال «آیا می شد کاری کرد؟» حرکت کند. وجود چنین افکاری به تنهایی نشان دهنده اختلال روانی نیست و سوگ برای همه افراد نیز مسیر یکسانی ندارد.
برای خواهر یا برادر فرد فوت شده نیز سوگ می تواند شکل متفاوتی داشته باشد. او نه تنها یک عضو خانواده، بلکه بخشی از خاطرات کودکی و تاریخ مشترک زندگی اش را از دست داده است.
به گفته دکتر سامانی، یکی از مهمترین اشتباه ها در برخورد با خانواده سوگوار، فشار برای قوی بودن یا برگشتن سریع به زندگی عادی است. گاهی حضور آرام اطرافیان، احترام به حریم خصوصی و اجازه دادن به فرد برای تجربه سوگ، از ده ها جمله تسلی بخش ارزشمندتر است.
در چنین روزهایی خانواده سیندی کرافورد نیز دقیقا همین درخواست را مطرح کرده است: کمی حریم خصوصی برای تحمل فقدانی که هیچ فرش قرمز و شهرتی نمی تواند آن را آسان کند.